OGÓLNE
WPROWADZENIE DO MSZAŁU RZYMSKIEGO 16. Sprawowanie Mszy świętej jako czynność Chrystusa i hierarchicznie zorganizowanego ludu Bożego jest ośrodkiem całego chrześcijańskiego życia tak dla Kościoła powszechnego, jak i lokalnego oraz dla poszczególnych wiernych 22. W czynności tej osiąga szczyt działanie, przez które Bóg w Chrystusie uświęca świat, oraz kult, jaki ludzie oddają Ojcu, wielbiąc Go przez Chrystusa, Syna Bożego, w Duchu Świętym 23. Ponadto we Mszy świętej wspomina się w cyklu roku misteria odkupienia, tak że one w pewien sposób stają się obecne 24. Pozostałe zaś czynności święte i wszystkie czyny chrześcijańskiego życia wiążą się ze sprawowaniem Eucharystii i do niej zmierzają 25. 17. Jest więc bardzo ważne, aby sprawowanie Mszy świętej, czyli Wieczerzy Pańskiej, zostało tak uporządkowane, by wyświęceni szafarze, jak i wierni, uczestnicząc w niej zgodnie ze swoim miejscem we wspólnocie Kościoła (ze swoją godnością), czerpali stąd coraz obfitsze owoce 26, dla osiągnięcia których Chrystus Pan ustanowił eucharystyczną Ofiarę swego Ciała i Krwi, jako pamiątkę swojej śmierci i zmartwychwstania, oraz powierzył ją Kościołowi, umiłowanej Oblubienicy 27. 18. Będzie to łatwiej osiągalne, gdy uwzględniając naturę i inne uwarunkowania każdego zgromadzenia, każdą celebrację przygotuje się tak, aby prowadziła do świadomego, czynnego i pełnego uczestnictwa wiernych, obejmującego ciało i duszę, płonącego wiarą, nadzieją i gorącą miłością. Udziału tego pragnie Kościół, domaga się go sama natura celebracji, a lud chrześcijański na mocy chrztu jest do niego uprawniony i zobowiązany 28. 19.
Chociaż obecność i czynne uczestnictwo wiernych jaśniej ukazujące
kościelną naturę celebracji 29
niekiedy nie jest osiągalne, sprawowanie Eucharystii zawsze odznacza
się swoją skutecznością i godnością, jako czynność Chrystusa i Kościoła,
w której kapłan spełnia swój szczególny urząd posługi i zawsze działa
dla zbawienia ludu. 20. Sprawowanie Eucharystii, podobnie jak cała liturgia, dokonuje się przez dostrzegalne znaki, które podtrzymują, umacniają i wyrażają wiarę 31. Dlatego należy bardzo starannie dobierać i łączyć te formy i elementy przez Kościół zaproponowane, które z uwagi na uwarunkowania osób i miejsc bardziej sprzyjają czynnemu i pełnemu uczestnictwu wiernych oraz służą ich duchowemu dobru. 21. Niniejsze wprowadzenie zamierza przedstawić zarówno ogólne wytyczne dla należytego ułożenia celebracji Eucharystii, jak też reguły układu poszczególnych jej form 32. 22.
Wielkie znaczenie ma sprawowanie Eucharystii w Kościele partykularnym.
Biskup diecezjalny bowiem, pierwszy szafarz Bożych misteriów w powierzonym
mu Kościele, jest opiekunem, zwierzchnikiem i stróżem całego życia
liturgicznego 33. W celebracjach
odbywających się pod jego przewodnictwem, zwłaszcza w sprawowaniu
Eucharystii, którego on dokonuje z udziałem prezbiterium, diakonów
i ludu, ujawnia się misterium Kościoła. Dlatego te celebracje mszalne
winny być przykładem dla całej diecezji. 23. Aby celebracja pełniej odpowiadała przepisom oraz duchowi świętej liturgii i by wzrastała jej duszpasterska skuteczność, w tym Ogólnym wprowadzeniu oraz w Obrzędach Mszy świętej przewidziane są pewne akomodacje i przystosowania. 24. Najczęściej przystosowania te polegają na doborze pewnych obrzędów i tekstów, to znaczy śpiewów, czytań, modlitw, zachęt i gestów, bardziej odpowiadających potrzebom, przygotowaniu i sposobowi myślenia uczestników. Dobór ten jest pozostawiony kapłanowi celebrującemu. Kapłan jednak winien pamiętać, że jest sługą świętej liturgii i że nie wolno mu na własną rękę w celebracji Mszy świętej niczego dodawać, opuszczać ani zmieniać 34. 25. Ponadto w odpowiednich miejscach zaznaczone są w Mszale pewne adaptacje, które zgodnie z konstytucją o liturgii należą do kompetencji biskupa diecezjalnego albo konferencji biskupów 35 (por. niżej, nry 387, 388-393). 26.
Jeśli zaś chodzi o głębszą różnorodność oraz przystosowanie
do tradycji i umysłowości ludów i regionów, jakie w myśl art. 40
Konstytucji o liturgii świętej zostałyby uznane za pożyteczne lub
konieczne, należy zachować przepisy podane w instrukcji "Liturgia
rzymska i inkulturacja" 36
oraz w niniejszym dokumencie (nry 395-399). |
