| |
SAKRAMENTALIA
I NABOŻEŃSTWA
Instrukcja
Episkopatu Polski o obrzędach błogosławieństw
Wskazania duszpasterskie o nabożeństwach dodatkowych
(30 X 1972)
Konferencja
Episkopatu Polski uznała za konieczne ogłoszenie następujących wskazań
duszpasterskich o tak zwanych nabożeństwach dodatkowych.
I.WYTYCZNE
ODNOSZĄCE SIĘ DO NABOŻEŃSTW ZAWARTE W KONSTYTUCJI O LITURGII ŚWIĘTEJ
Konstytucja
Soboru Watykańskiego Drugiego o świętej liturgii usilnie zaleca
"nabożeństwa ludu chrześciańskiego, zgodne z przepisami i zasadami
Kościoła, zwłaszcza te, które odbywają się z woli Stolicy Apostolskiej.
Szczególnym uznaniem cieszą się także nabożeństwa partykularnych
Kościołów, odprawiane z polecenia biskupów, stosownie do zwyczajów
lub ksiąg prawnie zatwierdzonych. Uwzględniając okresy liturgiczne,
nabożeństwa te należy tak uporządkować, aby zgadzały się z liturgią,
z niej poniekąd wypływały i do niej wiernych prowadziły, ponieważ
ona ze swej natury znacznie je przewyższa" (KL nr 19). Nadto
Sobór zwraca uwagę że: "Należy troskliwie pielęgnować religijny
śpiew ludowy, tak aby głosy wiernych mogły rozbrzmiewać podczas
nabożeństw, a nawet w czasie czynności liturgicznych, stosownie
do zasad i przepisów rubryk" (KL nr 118).
Sobór Watykański Drugi dokonując odnowy liturgii, polecił "zachować
zdrową tradycję" a "nowości wprowadzać tylko wtedy, gdy
tego wymaga prawdziwe i niewątpliwe dobro Kościoła, z zastrzeżeniem
jednak, aby formy nowe wyrastały niejako organicznie z form już
istniejących" (KL nr 23). W liturgii nie wolno nikomu, choćby
nawet był kapłanem na własną rękę niczego dodawać, ujmować lub zmieniać
(por. KL nr 22 § 3).
Kierowanie sprawami liturgii w ustalonych granicach, należy do prawnie
ustanowionych konferencji biskupów, właściwych danemu terytorium
(por. KL nr 22 § 2). "(...) gdy zaś Kościół modli się, śpiewa
lub działa, wiara uczestników wzrasta, a dusze wznoszą się ku Bogu,
aby Mu oddać duchowy hołd i otrzymać obfitszą łaskę" (KL nr
93). "W sprawach, które nie dotyczą wiary lub dobra powszechnego,
Kościół nie chce narzucać sztywnych, jednolitych form nawet w liturgii.
Przeciwnie, otacza opieką i rozwija duchowe zalety i dary różnych
plemion i narodów; życzliwie ocenia wszystko to, co w obyczajach
narodowych nie wiąże się w nierozerwalny sposób z zabobonami i błędami
i jeżeli może, zachowuje to nienaruszone (...)" (KL nr 37).
Misterium Eucharystii zajmuje w liturgii naczelne miejsce. Odnowa
liturgiczna zmierza do tego, aby wierni w tej świętej czynności
uczestniczyli świadomie, pobożnie i czynnie a także do tego, by
ofiara Mszy świętej, również pod względem obrzędowym osiągnęła pełną
skuteczność duszpasterską.
Konstytucja o liturgii świętej podkreśla niezwykłe znaczenie, w
życiu wiernych, sakramentów i sakramentaliów, które mają uświęcać
człowieka, budować mistyczne Ciało Chrystusa oddawać cześć Bogu
(KL nr 59 60).
II. NIEBEZPIECZEŃSTWA
PŁYNĄCE Z NIEWŁAŚCIWEJ INTERPRETACJI
SOBORU WATYKAŃSKIEGO II
Łącznie z przeprowadzaną
u nas odnową, liturgii, obserwujemy z jednej strony krytykę i zanikanie
wielu nabożeństw, a z drugiej strony naśladowanie eksperymentów
niektórych krajów zachodnich, które tam nie zdały egzaminu społecznego.
Dostrzega się przecenianie i narzucanie, niemal siłą, pewnych nowych
zwyczajów o znaczeniu drugorzędnym jako obowiązujących wszystkich
wiernych oraz tworzący się niekiedy relatywizm w liturgii, połączony
niemal z zanikiem wiary, przejawiającym się w postawie zewnętrznej
wobec Najświętszego Sakramentu.
Tymczasem Stolica Apostolska nie raz stawała w obronie nabożeństw
i określała ich znaczenie, treść a nawet stosunek do oficjalnej
liturgii Kościoła. Zgodność między liturgią a tymi nabożeństwami
omawiała encyklika Papieża Piusa XII Mediator Dei z dnia 20 listopada
1947 r., a także Instrukcja o muzyce sakralnej i liturgii z dnia
3 września 1958 roku (por. Instrukcja o muzyce w Świętej Liturgii
z dnia 5 marca 1967 r.). A jeżeli chodzi o szczególną cześć wobec
Najświętszego Sakramentu, instrukcja Świętej Kongregacji Obrzędów
O kulcie Tajemnicy Eucharystycznej z dnia 25 maja 1967 r., z niezwykłą
wprost ostrością wypowiedziała się za umieszczaniem tabernakulum
"na środku ołtarza wielkiego lub bocznego, ale naprawdę okazałego".
W tejże Instrukcji czytamy: "Kościół poleca usilnie nabożeństwo
tak prywatne jak i publiczne do Sakrament Ołtarza również poza Mszą
świętą"... "chrześcijański lud składa publicznie świadectwo
swej wiary i pobożności względem tego Sakramentu na procesjach w
czasie których obnosi się Eucharystię po drogach w uroczystym obrzędzie
wśród śpiewów, szczególnie w święto Bożego Ciała".
W sprawie umieszczania tabernakulum w kościołach Ogólne Wprowadznie
do Mszału Rzymskiego w nr. 276 postanawia: "Gorąco się zaleca,
aby miejsce przechowywania Najświętszego Sakramentu znajdowało się
w kaplicy odpowiedniej do prywatnej adoracji i modlitw wiernych.
Jeśli jest to niemożliwe ze względu na układ przestrzenny kościoła,
zgodnie z miejscowymi zwyczajami prawnie uzasadnionymi, Najświętszy
Sakrament należy przechowywać albo na jakimś ołtarzu, albo poza
ołtarzem w odpowiednio godnej i przyozdobionej części kościoła".
U nas nie ma zwyczaju umieszczania Najświętszego Sakramentu poza
ołtarzem, a tym więcej w kącie kościoła. Tabernakulum ma być umieszczone
w prezbiterium w środkowym miejscu świątyni. Umieszczenie tabernakulum
poza ołtarzem jest wykluczone. Na każdą zmianę urządzenia kościoła,
a zwłaszcza umieszczania tabernakulum konieczne jest zezwolenie
Kurii Diecezjalnej. Dotyczy to także kościołów i kaplic zakonnych.
Również w sprawie kultu Najświętszej Maryi Panny, Błogosławionej
Dziewicy, Sobór Watykański II wyraźnie popiera: "praktyki zbożne
i ćwiczenia ku Jej czci zalecane w ciągu wieków" (KK nr 67).
Papież Paweł VI wzmocnił te słowa, zapisane w Konstytucji Dogmatycznej
o Kościele, wydając zachętę apostolską Signum magnum w dniu 19 maja
1967 roku oraz list do kustoszów Sanktuariów Maryjnych 1 maja 1971
roku, nawiązujący do praktyk maryjnych a szczególnie do odmawiania
różańca.
Zła interpretacja zasad, ustanowionych przez Sobór Watykański II
oraz Urząd Nauczycielski w Kościele, doprowadza niestety do tego
iż zaniedbuje się pewne nabożeństwa, ogranicza ich ilość i różnorodność,
a także modyfikuje się je i spłyca. A przecież są to nas bardzo
dawne nabożeństwa, stanowią w duszpasterstwie czynnik zespalający
Lud Boży i ożywiający modlitwy wiernych. Nabożeństwa te niejednokrotnie
budzą życie nadprzyrodzone w duszach i rozwijają je do szczytów
doskonałości. Likwidacja tych nabożeństw grozi zubożeniem życia
duchowego naszych parafian i obniżeniem pobożności, z której zawsze
słynął Lud Boży w Polsce.
Szczególnie należy pamiętać o tym, że "sancta sancte tractanda
sunt" i nie dążyć do skracania modlitw, które odbywają się
w naszych kościołach, a zwłaszcza Mszy świętej i rannych nabożeństw.
Wierni bardzo się tym gorszą i podejrzewają o brak wiary tych kapłanów,
których cechuje pośpiech i brak należytego uszanowania tajemnic
Bożych.
Należy stanąć na straży wszystkich naszych tradycyjnych nabożeństw,
które gromadzą wiernych w parafii i pogłębiają ich duchowość.
III.
WNIOSKI DUSZPASTERSKIE WYTYCZNE W
SPRAWIE
ODPRAWIANIA NABOŻEŃSTW
1. Kult Najświętszego Sakramentu
W Polsce kult
Najświętszego Sakramentu związany jest z kultem Najświętszego Serca
Pana Jezusa (por.Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy, Kraków, 1972:
Zawierzyliśmy Miłości). Lud nasz przywiązany jest do tych form nabożeństw
i w każdej parafii jest zawsze pewna ilość wiernych, którzy korzystają
z pierwszych piątków miesiąca, z pierwszych sobót miesiąca, a także
z sobót Królowej Polski. Pierwsze piątki to szczególnie owocna praktyka
dla dzieci, uczęszczających na naukę religii. Wiemy, jak bardzo
cenić one sobie przeżycie "dziewięciu piątków miesiąca".
Dlatego to nabożeństwo należy ożywić i nadać mu charakter ekspiacyjny.
Żadną miarą nie wolno go likwidować, pod pozorem odnowionej liturgii.
W każdy pierwszy piątek miesiąca powinna być odprawiona wotywna
Msza święta o Najświętszą Sercu Pana Jezusa, po Mszy świętej wystawienie
Najświętszego Sakramentu w monstrancji, odmówienie litanii, aktu
poświęcenia i udzielenie błogosławieństwa. Pierwszy piątek należy
poprzedzić "godziną świętą" odprawioną we czwartek. Nie
inaczej powinny być potraktowane pierwsze soboty miesiąca, ku czci
Niepokalanej Dziewicy oraz soboty Królowej Polski, które w wielu
parafiach przyjęły się na stałe.
Osobnym przeżyciem dla naszych wiernych są procesje eucharystyczne
w uroczystość Bożego Ciała, poprzez całą oktawę tego święta, a także
podczas tzw. odpustów parafialnych. Nie wolno zaniechać tych procesji.
Chrześcijański lud naprawdę składa przy tej okazji publicznie świadectwo
swej wiary i pobożności względem Najświętszego Sakramentu. Niech
trasa procesji będzie przez wiernych ozdobiona, a Bractwa Najświętszego
Sakramentu, które należy ożywić, niechaj uczestniczą w procesji
eucharystycznej ze świecami.
Są jeszcze parafie, gdzie gorliwi kapłani raz w miesiącu gromadzą
dzieci i młodzież na tzw. adorację Najświętszego Sakramentu. Pamiętają
o tym dobrze starsi kapłani, którzy przed wojną prowadzili z wielką
korzyścią "Krucjatę Eucharystyczną".
Od wielu lat zaznaczył się w naszych parafiach kult Eucharystii
w całodziennych adoracjach Najświętszego Sakramentu. W każdej prawie
diecezji jest wymieniony w Ordo divini officii porządek adoracji
Najświętszego Sakramentu we wszystkich kościołach parafialnych.
Zgromadzenia zakonne w każdej diecezji przeprowadzają nieustanne
nocne adoracje. Całodzienne adoracje Najświętszego Sakramentu nasz
lud bardzo sobie ceni i jest do nich od lat przywiązany. Należałoby
je ożywić. Schemat takiej adoracji podany jest w Ateneum Kapłańskim,
w zeszycie 2. z 1972 r. s. 338 339). Trzeba również dalej kontynuować
tzw. Czterdziestogodzinne Nabożeństwa, nakazane kan. 1275 KPK. Z
kultem Eucharystii również związane są nasze polskie nam tylko właściwe
"Gorzkie Żale". Odbywają się one w niektórych parafiach
w piątki albo też w niedziele Wielkiego Postu. Gromadzą licznie
wiernych, którzy przeżywają z Jezusem Eucharystycznym wielkie tajemnicą
Odkupienia śmierć Zbawiciela na krzyżu i związane z tym Tajemnice
Paschalne.
Szczególnie wydatnie do uczczenia Eucharystii przyczynia się urządzana
w parafiach uroczysta pierwsza Komunia święta dzieci przystępujących
do niej ze swoimi rodzicami i krewnymi. Komunię świętą przyjmują
wierni w postawie klęczącej, ta bowiem postawa jest wyrazem największej
czci. W związku z czcią Najświętszego Sakramentu kościoły nasze
w ciągu dnia, mają być otwarte, przy odpowiednim ich zabezpieczeniu.
.
2. Nabożeństwa
ku czci Najświętszej Maryi Panny
Wśród nabożeństw
ku czci Najświętszej Dziewicy, pierwsze miejsce zajmują nabożeństwa
majowe i październikowe. Te nabożeństwa tak głęboko utkwiły w sercach
Ludu Bożego, że likwidowanie ich byłoby wyzwaniem rzuconym pod adresem
wiernych. Odprawiamy je w dawnej formie, wobec wystawionego Najświętszego
Sakramentu, zgodnie z wyraźnym zarządzeniem Biskupów Polskich, z
dnia 12 lutego 1969 roku: "tradycyjne nabożeństwa do Najświętszej
Maryi Panny szczególnie majowe i różańcowe należy odprawiać wobec
wystawionego Najświętszego Sakramentu". Wcale temu nie przeszkadza
wieczorna Msza święta. Należy je odprawiać raczej przed Mszą świętą,
gdyż po Mszy ludzie wychodzą z kościoła. Zresztą niekoniecznie w
tych miesiącach, poświęconych czci Służebnicy Pańskiej, musi być
wieczorem odprawiana Msza święta. Nabożeństwa te raczej należałoby
jeszcze ubogacić w odpowiedniej formie. Nasi duszpasterze są tak
pomysłowi, że potrafią i te nabożeństwa unowocześnić. Należy pamiętać,
że modlitwa różańcowa, połączona z rozważaniem życia Chrystusa i
Jego Matki, jest doskonałą formą katechizacji.
Godzinki ku czci Niepokalanego Poczęcia były od dawna odśpiewywane
w naszych kościołach, rano przed prymarią, albo przed sumą. Zawsze
w każdej parafii znajdują się chętni, którzy podtrzymują tę formę
modlitwy ku czci Niepokalanej Dziewicy. Komentarz do Godzinek ze
strony duszpasterzy jest bardzo potrzebny. Piękne zadanie mają tu
tzw: "Żywe Róże" które i w dzisiejszych czasach, ciągle
powstają nawet wśród młodzieży.
Msze święte roratnie, zwłaszcza dziecięce, odprawiane w okresie
Adwentu ostatnio wieczorem są bezcennym przeżyciem religijnym od
najmłodszych lat.
Od Wielkiej Nowenny wprowadzono w wielu parafiach tzw: "Soboty
Królowej Polski": W każdą sobotę gromadzą się wierni czciciele
Maryi i uczestniczą w Najświętszej Ofierze; modląc się o sprawy
dotyczące poszczególnych parafii. Są one dobrym przygotowaniem do
Dnia Pańskiego. Kapłan duszpasterz służy w sobotę swym wiernym duchową
posługą w konfesjonale.
3. Nabożeństwa
okresowe w ciągu roku
Jako piękny
zwyczaj z dawnych czasów w parafiach, można jeszcze dzisiaj spotkać
w niedzielę po południu zgromadzonych wiernych, którzy pod przewodnictwem
kapłana duszpasterza śpiewają nieszpory po polsku. Psalmy śpiewają
wiersz po wierszu, "alternatim" raz kobiety, raz mężczyźni.
Wierni lubią tego rodzaju nabożeństwo. Dzieci podczas takiego nabożeństwa
chętnie śpiewają psalmy z książeczek. Wyraźne jest żądanie Kościoła,
by nieszpory były odprawiane z udziałem wiernych (por. OWLG nr 40).
Ożywiają one znajomość Pisma świętego, do czego tak bardzo zachęca
Sobór.
Pełnym żalu za grzechy i winy wobec Pana Boga jest nabożeństwo Drogi
Krzyżowej, odprawiane w parafiach w okresie Wielkiego Postu a także
w okresie listopadowym, kiedy modlimy się za zmarłych. Z Drogą Krzyżową
jest naród polski tak związany, że uwłaczałoby polskiej religijności
zaniechanie tego nabożeństwa pod pozorem odnowy liturgicznej, W
wielu parafiach przyjął się zwyczaj "Dzisiejszej Drogi Krzyżowej",
który należy zachować i wykorzystać jako katechezę.
Tylko w Polsce są tak charakterystyczne dla naszej pobożności "Boże
Groby". Wierni odczuwają potrzebę odwiedzenia w Wielki Piątek,
czy Wielką Sobotę kościołów parafialnych, pragną też odpowiednio
przeżyć rezurekcję. Pielęgnować wiec trzeba ten piękny zwyczaj,
którego nam zazdroszczą goście z zagranicy, gdy są świadkami naszych
duchowych przeżyć w tym okresie.
Wielką wartość mają w życiu parafialnym procesje w uroczystość świętego
Marka i z okazji Dni Krzyżowych. Niestety, obecnie one zanikają.
Nie wolno z nich rezygnować dla jakichkolwiek powodów. W miastach
zawsze można urządzić te procesje, naokoło kościoła lub w kościele.
0 tych procesjach wyraźnie mówi Calendarium Romanum nr 457: , "in
Rogationibus et Quattuor anni Temporibus, Ecclesia solet pro variis
hominum necessitatibus, imprimis vero pro fructibus terrae et hominum
laboribus, Dominum exorare, eique gratias referre". Związany
jest z tymi procesjami zwyczaj święcenia pól, w jesieni urządzenie
uroczystego dziękczynnego nabożeństwa za zbiory. Odpowiada to współczesnej
potrzebie uświęcania życia doczesnego.
Już w niejednej parafii stało się zwyczajem, że rokrocznie wybierają
się wierni na pielgrzymkę do Częstochowy czy innego sanktuarium
Maryjnego, aby tam odnowić swe siły duchowe oraz modlitwą i pokutą
wyjednać łaski z nieba. Jakież to wielkie przeżycie dla tych którzy
wyruszają na pielgrzymkę i dla tych, którzy ich najpierw żegnają,
a potem witają. Młode pokolenie chętnie bierze udział w tych pielgrzymkach,
które obok celów religijnych. mają niekiedy cele turystyczne. Powszechność
i apostolskość Kościoła świętego znamionują miesięczne nabożeństwa
misyjne.
4. Sakramenty
święte i sakramentalia
Konferencja
Episkopatu Polski z dnia 6 i 7 maja 1972 "zaleciła pełniejsze
wykorzystanie wychowawczych wartości sakramentu pokuty w pracy nad
duchowym wyrobieniem wiernych". Stało się dlatego, że, ostatnio,
znowu pod wpływem naśladowania pewnych eksperymentów zagranicznych,
niektórzy duszpasterze na własną rękę zlikwidowali zwyczaj przystępowania
do spowiedzi świętej, przez dzieci idące do Pierwszej Komunii świętej,
pod pozorem, że "jeszcze grzechów nie mają". Pamiętajmy,
że Spowiedź święta ma również znaczenie wychowawcze, pedagogiczne
i umiejętnie wykorzystana przyczynia się bardzo do podniesienia
życia duchowego parafii. Tu i ówdzie słyszymy skargi, że brak spowiedników,
którzy by odpowiednio kierowali duszami i prowadzili je do świętości.
Jak wielkie jest poczucie ducha pokuty u wiernych niech świadczą
o tym kolejki wyczekujących cierpliwie pątników, z okazji Wielkiego
Postu, Adwentu, Misji świętych, rekolekcji, pielgrzymek i różnych
uroczystości. Jeżeli w obecnym ruchu liturgicznym tak wielkie jest
wołanie, by uczestniczący we Mszy świętej "posilali się przy
stole Ciałem Pańskim i składali Bogu dzięki" (KL nr 48), to
jak bardzo trzeba dbać o to, aby sakrament pokuty być umiejętnie
i gorliwie sprawowany. Kiedy dla milionów ludzi, w obecnym okresie
cywilizacji tworzy się tysiące poradni psychiatrycznych, przeprowadza
się wiele badań psychologicznych, zapotrzebowanie na spowiedź indywidualną
rośnie z każdym rokiem. Człowiek dzisiejszy naprawdę potrzebuje
sakramentu pokuty w formie indywidualnej pomocy, porady i pocieszenia.
Nie wyzbywajmy się nierozważnie tych pomocy duszpasterskich, które
przez liczne pokolenia kapłańskie są wypróbowanym skokiem przygotowania
duchowego oblicza parafii.
Absolucja generalna, powszechna jest dozwolona tylko in casu "extremae
necessitatis", na wojnie; albo też w obliczu nadchodzącej wielkiej
katastrofy. Kościół wcale nie znosi regularnej, częstej spowiedzi
świętej, przeciwnie zachęca do niej; bo jest ona źródłem postępu
w doskonałości iświętości. Nie wolno dopuszczać wiernych do Komunii
świętej bez spowiedzi świętej, tłumacząc im, że "nie mają grzechu
ciężkiego" (Normae pastorales circa absolutionem sacramentalem
generali modo impertiendam, z dnia 16 VI 1972 r.)
Przypominamy też należytą służbę chorym. Coraz więcej szerzy się
wypadków, że nasi parafianie umierają bez przyjęcia sakramentu chorych.
Czasem jest w tym wina duszpasterza. Trzeba o tym mówić z ambony
i prosić Lud Boży, by zawczasu wzywano kapłana w wypadku choroby.
Pomyślmy ile ludzi umiera bez tego sakramentu. Dbajmy o należyte
sprawowanie chrześcijańskich pogrzebów, zgodnie z naszymi zwyczajami.
Należy też bardzo cenić sakramentalia i chętnie służyć posługą wiernym,
którzy przywiązują wielką do nich wagę. Można to zauważyć z okazji
uroczystości Matki Bożej Gromnicznej, Popielca, święcenia pól, pokarmów
i innych. Wielką krzywdę wyrządzają swoim parafianom ci duszpasterze,
którzy bagatelizują sakramentalia. Nie wolno odmawiać poświęcania
pokarmów w Wielką Sobotę.
5. Nowe
formy nabożeństw
W ostatnich
czasach dostrzega się, w pracy duszpasterskiej nowe sposoby urozmaicania
nabożeństw, jak np. nabożeństwa z udziałem muzyki big-beatowej.
Tego rodzaju muzyka może być wykonywana tylko poza kościołem. Święta
Kongregacja Kultu Bożego odpowiedziała wyraźnie, że młodzież ma
prawo do muzyki religijnej, odpowiadającej jej wiekowi, ale pod
kontrolą biskupów oraz z wyłączeniem instrumentów perkusyjnych,
a więc talerzy, bębnów, trangułów itd.
6. Nabożeństwa
Słowa Bożego
Konstytucja
soborowa o liturgii świętej zaleca odprawiać nabożeństwa Sława Bożego,
"w wigilię uroczystych świąt, w niektóre dni Adwentu i Wielkiego
Postu oraz w niedziele i święta" (KL nr 35, 4). Pamiętamy wszyscy
z obrad Soboru Watykańskiego II uroczystą intronizację Pisma świętego
przed każdorazową sesją Soboru.
Nabożeństwo Słowa Bożego formę swą wywodzi z liturgii słowa we Mszy
świętej. Składa się z uroczystej intronizacji Pisma świętego, z
pieśni, czytań biblijnych, z wprowadzeń do nich i homilii, po której
następuje modlitwa wiernych. Nabożeństwo to kończy się błogosławieństwem
udzielonym Księgą świętą lub lepiej hołdem oddanym Słowu, które
stało się Ciałem i mieszka wśród nas w Najświętszym Sakramencie.
Rytem zakończenia może być też czynna odpowiedź uczestników na temat
nabożeństwa, jak np. adoracja i ucałowanie krzyża, odnowienie obietnic
chrztu świętego i aspersja wodą święconą, wspólne wyznanie wiary,
pokutne wyznanie win i modlitwa kapłana do miłosierdzia Bożego,
wzajemne przebaczenie, które jednak żadną miarą nie może zastąpić
spowiedzi świętej i dać prawa do przyjęcia Komunii świętej, w wypadku
grzechu śmiertelnego, niewyznanego w sakramencie pokuty. Te nabożeństwa
są aktami liturgicznymi i należą do zwyczajnych akcji duszpasterskich.
Przyjął się również tzw. Tydzień Biblijny, obchodzony przed uroczystością
świętego Hieronima. W roku 1968 ukazała się książka pt. Nabożeństwa
Biblijne wydana w Krakowie, opracowana przez OO. Jezuitów. Zawiera
liczne rodzaje nabożeństw Słowa Bożego z pełnymi tekstami wprowadzeń,
czytań i homilii oraz dodatkami psalmów, kantat i pieśni.
7. Ogólne
uwagi
Wszystko to,
co powiedziane było wyżej o nabożeństwach, ma wielkie znaczenie
dla religijnego życia parafialnego. Szczególnie uświadamiać trzeba
młodych kapłanów o tradycyjnych formach nabożeństw. Te nabożeństwa
zmierzają do pogłębienia wiary u wiernych, do pielęgnowania cnoty
pobożności chrześcijańskiej, którą najpierw powinien posiąść sam
kapłan-duszpasterz.
8. Wezwanie
do kapłanów
Znana jest
nam codzienna, ofiarna praca kapłanów-duszpasterzy, zwłaszcza w
konfesjonale i przy ołtarzu. Lud Boży widzi w swoich kapłanach,
przewodniczących wspólnoty parafialnej, złączonej węzłem miłości
Chrystusowej. Przecież kapłani-duszpasterze pełnią zbawczą misję
Kościoła, wypełniają jego zadania, wprowadzają wiernych w sferę
życia nadprzyrodzonego, a nabożeństwa, odprawiane przez nich są
źródłem niewyczerpanych bogactw łaski, z wszystkimi tajemnicami
uświęcenia i środkami zbawienia. Dlatego zwracamy się do was kapłani-duszpasterze
z prośbą: Pielęgnujcie nadal w swoich, parafiach te wszystkie nabożeństwa,
które Wam są przekazane w spuściźnie rodzimej przez całe pokolenia
kapłanów, umęczonych nie tylko codzienną pracą, ale i tragicznymi
przeżyciami minionej wojny. Niczego nie niszczcie, bo te nabożeństwa
sprowadzają na nasze parafie prawdziwe odnowienie w Chrystusie Panu.
Wrocław, 30
X 1972.
+ Stefan Kardynał
Wyszyński, Prymas Polski
Przewodniczący Konf. Episkopatu Polski
+ Bolesław Kominek,
arcybiskup metropolita
Przewodniczący Komisji Episkopatu
do Spraw Duszpasterstwa Ogólnego
+ Franciszek
Jop, biskup
Przewodniczący Komisji Liturgicznej Episkopatu
|
