Komisja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski

1. Miło mi, czcigodny Bracie, że mogę przekazać Ci serdeczne pozdrowienie, które rozszerzam także na kardynałów, arcybiskupów, biskupów i księży zebranych na sesji planarnej tej to Kongregacji. Wiem, że podczas niej rozważa się tematy o wielkim znaczeniu, które również dobrze mieszczą się w zadaniach tego specjalnego Roku Eucharystii.

Przekazuję wszystkim wyrazy mojej serdecznej bliskości. Niektórzy z uczestników sesji plenarnej od lat współpracują z dykasterią, inni zaś dopiero co zostali obdarzeni tą odpowiedzialnością. Pięknie jest widzieć, jak z ostatnimi nominacjami Kongregacja nie tylko powiększa liczbę swoich członków, ale także staje się bardziej reprezentatywna dla Kościoła rozpowszechnionego na wszystkich kontynentach.

Do każdego kieruję moje podziękowanie. W sposób szczególny wyrażam wdzięczność Księdzu Kardynałowi za słowa życzliwości i zapewnienie o szczególnej modlitwie, które zostały mi przekazane w imieniu wszystkich, jak również za szlachetne zaangażowanie, z jakim kieruje dykasterią.

2. Podczas obecnej sesji specjalną uwagę skierowano przede wszystkim na prace wykonane w ostatnich latach przez Kongregację zgodnie z planem duszpasterskim, na który wskazałem całemu ludowi Bożemu, zapraszając go do coraz większego zgłębiania "sztuki modlitwy" (por. Novo millennio ineunte, 35). Szczególnie jestem wdzięczny Kongregacji za szybkie wcielenie w życie wskazań encykliki Ecclesia de Eucharistia oraz listu apostolskiego Mane nobiscum, Domine, poprzez przygotowanie najpierw instrukcji Redemptionis Sacramentum, a potem Suggerimenti e proposte na Rok Eucharystii. Wyrażam nadzieję, że dzięki tym dokumentom wspólnota chrześcijańska będzie wzrastała w miłości do Najświętszego Sakramentu i będzie wspomagana w coraz godniejszym sprawowaniu Ofiary eucharystycznej, w zgodzie z normami liturgicznymi, a przede wszystkim w autentycznym wewnętrznym uczestnictwie.

3. W tej perspektywie w porządku dnia sesji plenarnej dużego znaczenia nabiera temat ars celebrandi, rozpatrywany w świetle teologicznej wizji liturgii, która wypływa z konstytucji soborowej Sacrosanctum Concilium. Liturgia jest czynnością, którą spełnia sam Chrystus, jako najwyższy i wieczny Kapłan nowego Przymierza, łącząc z sobą całe swoje Mistyczne Ciało (por. Konstytucja Sacrosanctum Concilium, 7). Przede wszystkim w celebracji eucharystycznej, żywym uobecnieniu misterium paschalnego, Chrystus jest obecny, a Jego działanie udziela się i jest przyswajane na różne sposoby naszemu człowieczeństwu, które potrzebuje słów, znaków i obrzędów. Skuteczność takiego działania to owoc dzieła Ducha Świętego, ale wymaga także odpowiedzi człowieka. Ars celebrandi wyraża właśnie zdolność wyświęconych szafarzy i całej wspólnoty zebranej dla celebracji, do uobecniania i przeżywania sensu każdego aktu liturgicznego. To sztuka, która tworzy całość wraz ze zdolnością kontemplacji i harmonii chrześcijańskiej. Trzeba pozwolić, byśmy przez obrzędy i modlitwy zostali dosięgnięci i wewnętrznie przeniknięci przez Tajemnicę.

4. Szczególna uwaga w związku z tym została zwrócona na homilię, którą Sobór przestawia jako istotną część akcji liturgicznej w służbie słowu Bożemu (por. Konstytucja Sacrosanctum Concilium, 52). Ma ona inny charakter niż zwyczajna katecheza i od tego, kto ją głosi, wymaga podwójnej odpowiedzialności: wobec Słowa i wobec Wspólnoty. Homilia powinna sprzyjać jak najbardziej intymnemu i owocnemu spotkaniu między Bogiem, który mówi, a wspólnotą, która słucha. Ważne jest, aby nie brakowało jej szczególnie w niedzielnej Eucharystii. W kontekście nowej ewangelizacji homilia stanowi cenną, a dla wielu jedyną, możliwość formacji.

5. Innym tematem, na który zwraca uwagę sesja plenarna, jest formacja liturgiczna, stanowiąca fundamentalną część przygotowania przyszłych prezbiterów i diakonów, ustanowionych szafarzy i zakonników, a także stały wymiar katechezy dla wszystkich wiernych. Ważne jest, by we wspólnotach parafialnych, w stowarzyszeniach i ruchach kościelnych zapewniono odpowiednie ścieżki formacyjne, tak by liturgia była lepiej znana w bogactwie swojego języka i stawała się w pełni przeżywana.

W zależności od stopnia, w jakim się to będzie czynić, będzie się też doświadczać jej dobroczynnego wpływu na życie osobiste i wspólnotowe.

6. Zachęcam zatem Waszą dykasterię do wytrwania w serdecznej i pełnej zaufania współpracy z Konferencjami Episkopatów i poszczególnymi biskupami, w obowiązku zaangażowania dla promowania liturgii. Reforma liturgiczna Soboru Watykańskiego II przyniosła wielkie owoce, lecz należy przejść "od odnowy do pogłębienia" (por. List apostolski Spiritus et Sponsa, 6), by liturgia znaczyła coraz bardziej życie poszczególnych osób i wspólnot, stając się źródłem świętości, komunii i zapału misyjnego.

Wielkie jest zadanie powierzone dykasterii, której Ksiądz Kardynał przewodniczy. Niech działanie Ducha Świętego i matczyna pomoc Maryi uczynią urodzajnym każdy Wasz wysiłek. Towarzyszę Wam moją modlitwą, błogosławiąc Was wszystkich i tych, którzy współpracują we wszechstronnej działalności dykasterii.

Z Polikliniki Gemelli, dnia 3 marca 2005 r.
Jan Paweł II
(Tłum. Ks. Arkadiusz Wuwer)